Op een congres wordt vaak een probleem aangepakt met een methode waarbij onvoldoende is gekeken naar de oorzaken. De methode staat dan alleen maar in de weg.
Zo was ik eens op een congres waarbij het probleem werd aangepakt dat alle medewerkers op hun ‘eigen eiland’ aan het werk waren. Onderling was er onvoldoende contact. Dat draagt natuurlijk niet bij aan een vloeiend proces in de organisatie.
Op het congres werd de organisatie nog eens onder de loep genomen waarbij alle medewerkers weer eens bewust gemaakt werd van hun eigen plek in de organisatie. Dit ging volgens een zogenaamde ‘keten-methode’.
Maar dan vraag ik mij af of hier het feitelijke probleem wel werd aangepakt. Het zogenaamde eiland-syndroom kan ook zijn oorzaken vinden in onvoldoende betrokkenheid, een overmaat aan stress of gewoon tijdgebrek.
Om hier achter te komen is het nodig dat er gelegenheid geschapen wordt waarbij alle betrokkenen hun zegje kunnen doen. Dat vraagt om lef omdat zomaar alles spontaan omhoog kan komen. Dat vraagt tevens om deskundigheid bij het begeleiden van het proces. Misschien zegt er niemand wat omdat angst wordt gevoeld. Misschien wordt er juist teveel gezegd of vliegen de emoties de pan uit.
Meestal is het daarom zinnig om een buitenstaander uit te nodigen. Dit is niet alleen omdat deze de nodige bekwaamheid meebrengt. Alleen al dat een buitenstaander de leiding heeft zal ervoor zorgen dat de leider niet verwikkeld raakt.
