Als ik iets doe voor waardering
of als ik iets doe voor aandacht
neem ik de ander als uitgangspunt.
Ik ga mijn handelen afstemmen
op wat de ander leuk vindt.
Ik verlaat mijn kern.
Ik verlaat mijn innerlijke stem.
Omdat ik niet weet wat de ander leuk vindt
en ook omdat er vaak meerdere anderen zijn
ben ik geneigd om middelmatig te zijn.
Dan wijst in ieder geval niemand mij af.
Als ik geloof dat ik aandacht van anderen nodig heb
maak ik van mij een aandacht-junk.
Dat ik aandacht fijn vind hoeft niet te betekenen
dat ik aandacht nodig heb.
Waarom zou ik mijzelf ketenen?
Dag Frank,
Mooi, erg mooi geschreven. Wij zijn het helemaal met elkaar eens. De vorm van mijn verhaal is anders maar de boodschap is uiteindelijk dezelfde.
Door mijn talk bij http://standupinspiration.com/ ben ik er achter gekomen dat aandacht een taboe is, iets waar ik zeer verrast door ben. Om het meest essentiële levenselixer mag eigenlijk niet worden gevraagd, tenminste niet hardop. Wist je dat baby’s doodgaan als ze geen aandacht krijgen? Misschien huilen ze daarom wel zo veel.
Voor wie mijn visie op aandacht wil lezen…
http://rikdefluiter.blogspot.com/2011/02/god-nelson-mandela-en-rik.html
Super leuk je te ontmoeten en ik hoop je snel weer eens te zien!
Rik de Fluiter